โอ้เจ้าต้นมะละกอกลางพงป่า เห็นแล้วพาหิวส้มตำน้ำลายสอ ต้นแคระแกร็นแต่ลูกดกไม่รั้งรอ ต้นใครหนอขอเด็ดก่อนกระรอกมา เตรียมพริกสดกระเทียมโขลกมะนาวหยด ถั่วฝักยาวมะเขือสดรีบจัดหา เหยาะปลาร้าหอมนัวทั่วพนา ตักเปิบท้าเข้าปากแล้วแซ่บถึงใจ!

A sky in turmoil, heavy with the breath of rain — soon it is morning, soon morning again — The horizon bruises gold before it heals — and a bird cuts the clouds like it already knows the way. She was born in the backseat, city scrolling past the window, engine already running. You don't grow thorns in a moving car. So she softened instead — let herself go gold in other people's palms, harvested mid-becoming. They came with open hands and left with pieces she didn't name yet. They don't stay long enough to find what's inside: seeds packed without order, black and slick. A heat that builds before it burns. Not the flesh that stops them. The fire underneath. She came in chaos — and I was the chaos that came prepared.

โอ้เจ้าต้นมะละกอกลางกระถาง เจ้าอยู่ข้างฝรั่งและกล้วยไม้ no one expected you grew right but you were there anyway กรกฏา ปี สองหก เจ้าจากลา ด้วยโรครา และ chaos ที่โถมเท ทิ้งสองลูก สุดท้าย ให้ว้าเหว่ Black seeds stay, ซ่อนไฟไว้ ใต้ผืนดิน