โอม... มะลิลา เชิญท่าน มาสถิต มหาเทพ ทรงฤทธิ์ ประสิทธิ์ผล! หอมสุคันธ์ บรรเจิด เลิศมงคล อัญเชิญเทพ เบื้องบน ดลอวยชัย โอม... ปุษปะ บุปผา ศรีนารายณ์ น้อมถวาย องค์กฤษณะ ประทานให้ ปลูกพายัพ รับโชค โฉลกชัย เมตตามา หลั่งไหล ทั่วธาตรี! โอม... ศรรัก กามเทวะ แผลงฤทธา ผู้พกพา มัลลิกา เสน่ห์ศรี สุคนธรส ตรึงจิต มิตรไมตรี ชายเห็นรัก หญิงเห็นดี ทวีคูณ โอม... มะลิ มงคล ดลเพิ่มพูน ทรัพย์เกื้อกูล พาณิชชื่น ยื่นส่งเสริม เจรจา พาที มั่งมีเติม ลาภยศเพิ่ม พูนสวัสดิ์ สรรพไพบูลย์ โอม... ชลา ลอยมะลิ ประพรมพักตร์ ไพรีพ่าย สิ้นศักดิ์ จักดับสูญ รัศมี ผุดผาด สาดจำรูญ เปิดโภคา เบิกทรัพย์ นับอนันต์ โอม... ราตรี นิทรา มหาสุบิน กรุ่นหอมริน ซุกหมอน นอนหลับฝัน เกิดนิมิต ปัญญาเลิศ อัศจรรย์ ตื่นรับทรัพย์ ศฤงคาร สรรเสริญเทอญ! "มัลลิกา สุคันธัง มหาสิริมังคลัง ภะวันตุ เม" โอม ศานติ ศานติ ศานติ สวาหะฯ

The night is settling and she opens anyway — unseeing and pearl, not looking your way. Each blind reach forged a tendril, each wound a cup of white. She bears what she is without asking what it's worth. From the glass, I watch her heavy vine. I never knew light had a smell 'til she opened white in the dark. Rooted in the East, she becomes a midnight house — calling the moth by scent alone to rest in her lunar rooms. What broke, she opens. What opened, she fills with white. Her body, the held dark. Her face, a sudden spill. Singing without sound. She climbs — slow as what the moth has always known, wide as the first breath of a name. She blooms.