I grew these spaces just for you to pass through (the ones that bloomed the moment you arrived) memorizing the shapes of fading sound — all the ones who hummed and moved on. (single note) Every line I make, I make it for the morning. I'd make it all again. Like swifts, they cut clean through the blue — I watch my own handwriting sign itself out of my hands. I call it steady. I call it fine. (same note, softer) You ripped the white demo in the afternoon — I mixed a new one by the moon. That's the thing they always came for: the take before the click of record, before it belonged to anyone, which is when it belonged to everyone. I'm not the tree that keeps its leaves come fall — just the one that always blooms when called. All these petals on my floor. All this opening to an empty chair. (note held longer) Come at dawn, fill my tracks. Leave by dusk — I'll write you out by midnight. These white sheets bloom for no one, bloom for all. The night is mine. (the keys begin to fill) I've been the space between your breathing and the fall. I've been the open door you didn't know you walked through. I've been the hum inside the demo before the name. (single note, back again) I'll be here. I'll be here. I'll be here when morning calls. (The music fades to a low hum. Somewhere outside, a car door closes.)

นี่บ้านใคร กันแน่ มาแต่เช้า จ้าละหวั่น ลั่นเหย้า ทุกนาที เกาะต้นแค ช่อขาว พราววลี บินตบตี แย่งกัน น่ารำคาญ ข้าจะเก็บ ดอกแค ทำแกงส้ม เคล้ารสขม ต้มซด ออกเปรี้ยวหวาน เจ้ากลับโฉบ จิกสับ บนกบาล สุดจะทน นิสัย อันธพาล พอตอนบ่าย วิหคกลับ ลับเลือนหาย กลีบดอกสาย ร่วงร่าย ดิ่งลงลาน เลยเอาน้ำ ใส่โอ่ง หวังเจือจาน รอกลับมา เบิกบาน กาลอัสดง แล้วเจ้าก็ กลับมา เล่นน้ำท่า บินเริงร่า สะบัดปีก คล้ายดั่งหงส์ ข้ายืนมอง ถอนใจ ได้แต่ปลง ท้ายสุดคง ยอมจำนน ให้พวกแก