Do you miss me when the morning feels hollow? Your cup sits cold — too bitter to swallow. Not sweet, not simple, but something you know: green on the surface, and rooted below. Tie me in, let me pull at the undertow — I was never the pearl. I was how you let go. I rarely bloom, but I am everywhere. You think you chose me — did you even know I cared? My scent crept in before you thought to ask. I planted something soft behind your ribs to last. You water me, you lifted me to light — but darling, I was growing you just right.

Pandan มิพันกันพัลวัน ดูไม่ตันพุ่มช่อสละสวย อยู่เป็นก๊กเตี้ยเตี้ยข้างแคกล้วย พลิ้วระทวยโล้ลมหอมเป็นไท หน้าตาแกเหมือนหลุดมา Jurassic อย่าได้ Kick เตะเตยเขารู้ไหม เมื่อเผลอพลั้งใบแหลมแทงทันใด ทิ่มบาดใจไว้ซึ่งแผลแสบซิบเลย