Under the mango tree, a man goes to the gate in the night. "Three a.m.," she says, "don't go. Wait till sunrise. You are still a child." "It's been twenty," he says. "Counting years to see the light. Shadows drawn so tight, me with no space to breathe." "I know you fear to let this man go," he whispers into the breeze. "But a man goes where the dawn first glows, far beyond these sheltering trees." She wipes one eye, letting the man go, holding leaves that fell a long time ago.

เจ้าน้องรักมะม่วงของพี่เอ๋ย อยู่คุ้นเคยเคียงข้างสิเน่หา เมื่อมิตรเก่าจากโรยไกลนัยนา มีเจ้าหนาที่ทนฟังพี่บ่นไป ส่องปฏิทินย้ำชัด "พ.ค. ยี่สิบหก" ต้นอื่นตกวายผลจนเหี่ยวหาย แต่เจ้าประชดออกดอกมาช่อพราย คงขมขื่นที่พี่บ่นตายจนชินชา สิบห้าปีผ่านไปถึงยี่สิบ ใครอยากหยิบยีนขวางโลกเลิกกังขา จงต่อกลอนส่งจดหมายตอบกลับมา รับ "สายพันธุ์บ่น" ไปคัดหน้า... ปักลงดิน!